Kocadere
köyünde büyük bi sargı yeri kuruluyor.
Kimi Urfalı, kimi Bosnalı, Kimi Adıyamanlı, Kimi Gürünlü, Kimi Halepli
çok sayıda yaralı getiriliyor... Bunlardan biri Lapsekinin Beybaş Köyündendir
ve yarası oldukça ağırdır. Zor nefer alıp vermektedir.Alçalıp yükselen göğsünü
biraz daha tutabilmek için komutanının elbisesine yapışır. Nefes alıp vermesi
oldukça zorlaşır ama tane tane kelimeler dökülür dudaklarından.
"Ölme ihtimalim çok fazla...
- Ben bir pusula yazdım... Arkadaşıma ulaştırın...
"Tekrar derin nefes alıp, defalarca yutkunur:
-"Ben...Ben köylüm Lapseki'li İbrahim Onbaşından 1 Mecit borç aldıydım... Kendisini göremedim. Belki ölürüm. Ölürsem söyleyin hakkını helal etsin"
- "Sen merak etme evladım"
der Komutanı, kanıyla kırmızıya boyanmış anlını eliyle okşar. Ve az sonra komutanının kollarında şehit olur ve son sözüde
- "söyleyin hakkını helal etsin" olur...
Aradan fazla zaman geçmez. Oraya sürekli yaralılar getiriliyor. Bunlardan çoğu daha sargı yerine ulaştırılmadan şehit düşüyor. Şehitlerin üzerinden çıkan eşyalar, künyeler komutana ulaştırılıyor. İşte yine bir künye ve yine bir pusula. Komutan göz yaşlarını silmeye daha fırsatı bulamamıştır. pusulayı açar, hıçkırarak okur ve olduğu yere yıkılır kalır. Ellerini yüzüne kapatır, ne titremesine nede göz yaşlarına engel olamaz...

PUSULADAKİ
NOT:
"Ben Beybaş Köyünden arkadaşım Halil'e 1 mecit borç verdiydim.Kendisi
beni göremedi. Biraz sonra taarruza kalkacağız. Belki ben dönemem. Arkadaşıma söyleyin ben hakkımı helal ettim."