08/05/04                                 Cumartesi

Mektup
Her kez evine çekildiğinde bu kentin boş sokaklarında bir ben kalıyorum. Sen gittiğinden beri bir hoşum, haydi itiraf edeyim sarhoşum. Sensizken doyamadığım bir sürü şey var bu şehirde. Onları ayıkken görmek içimi acıtıyor. Aslında sarhoş olmam için içki içmem de gerekmiyor. Sensizliğin verdiği acı yeterince uyuşturuyor beynimi. Acı böylesine uyuşturur mu? İnsanı deme, böyle olduğunu bende bilmiyordum. Sen gitmeden önce, böyleymiş demek ki… Nedenini  sorgulayamıyorum. Sahil’e çıkıyorum bazen, her köşe de insanlar öylece bakıyorum. Arkadaşlar geçiyor yanımdan, kimiyle selamlaşıyoruz, kimiyle üç beş dakika laflıyoruz. Sonra yine yalnızlığımla baş başa kalıyorum. Ufak ufak tenhalaşıyor sahil, ağır ağır yürürken kendilerini eğlencenin büyüsüne kaptırmış çiftler geçiyor önümden, onlara bakıp gülümsüyorum. Tabi bizi de düşünüyorum. Bir gün yine kahkalar eşliğinde yürüyecek miyiz sahilde. Havuzlu çarşı kalabalık oluyor her zaman ki gibi. Nostaljide kahve içmeler, mola da çaylar. Oysa hiç yabancı gelmiyor bana. Ne zamandır uğramıyorum oralara da. Vergi dairesine doğru yola çıkıyorum. Kapıda adamları selamlayıp doğru çatı katına çıkıyorum. Işıl ışıl “İskenderun”.  Soğuk bir bira… Ama eksik bir şeyler var, hiçbir şeyin tadı yok. Yine arkadaşlar yaklaşıyor yanıma, neden keyfin yok diye durmadan soru sorup duruyorlar, yine okul deyip geçiştiriyorum. Kime nasıl anlatabilirim ki sensizliğin içimi kemirdiğini. Kim anlayabilir bunu. Çok kalamıyorum orada da. Atıyorum kendimi dışarıya. Eve doğru ömrümün en uzun yolunu yürümeye başlıyorum. Yine uykusuz bir gece beni bekliyor. Yatak da bir o yana bir bu yana dönülecek, kalkıp bir sigara içilecek, televizyon kanalları arasında dolaşılacak, seyredecek bir şey bulunamayacak. Bir kitap alınacak ele, aynı satırı bilmem kaç defa okuduğumu anlayınca bir kenara bırakılacak. Tekrar uyumaya çalışacağım. Ve gün ağırırken yorgunluktan sızacağım.
Ertesi gün mü? Meçhul planlanan bir günüm daha yok…

İçim'e yazarken ne şehirler devirdim ben demiştim..evet ne şehirler ne güneşler ne aşklar..şehir kendi varlığından sıyrılıp birinin bedenine bürünmemeli..şehirleri ve şarkıları tüketmemek gerek..zira herkes bir parça yalnış..her aşkın senin seçeneklerinden oluşan tümceler yığını gibi..ve bazen döndüğünde sanki hiçbirşey yaşanmamış misali..
kanıksayabiliyorsan yaşadıklarını..şehirini..içkini..kadınını..unutmak saçma bir fiil..sadece dönüp bakman gerekir arada insani duygularına..ve sana da söylediğim gibi asla yalnızım dememelisin, tek başına olduğunda..
bazen insan kendini de kaybetmiş gibi hisseder ya..giderken seni de senden alıp götürmüştür sanki..işte o zaman korkmalısın yanlızlığından..yanında kendin olmadıkça..

Ayrılık gelip çatınca dur demek eldemi.Sevdimse delicesine allah vergisidir,tanrı vergisidir. Sevmemek eldemi kabahat bende mi ? Seversin gönülden, koşarsın peşinden. Anlayan olmaz senin gönül derdinden...

birilerine anlatmak zorunda mısındır birşeyleri..tarifi sende yokken hele..tarifi zor zamanlar geçiriyoruz biz yitik gençliğimizde..en kötüsü aşkı acizlikle sınırlamak deil midir..
uzaklarca zamanlarda olsan da..baktığında ellerin camdan vuran parlaklıkla üşüse de..kendi içine bakmalısın önce..bakman gerekmez seni anlamayan insanlar kümesine..