22/03/04 01:46
                                                                                                       Pazartesi
   
Bu Gece…

Epey bir zaman oldu,böyle duyguların içine girmeyeli. Sanırım üç veya dört yıl kadar olacak. Her zamanki gibi gecenin şu saatinde yazmaya çalışıyorum. Çünkü içimdeki beni böyle buluyorum. Bu gece diğer geceler nazaran farklı sebebi alkol almamam ve müzik dinlemem. Oysa önceleri hep gecenin sessizliğini dinlerdim. Dışarısı ürpertici, iç gıcıklayıcı bir hava, özlem ve ben. Bundan şikayetçi değilim. İçeriler de halen kendimi bildim bileli süre gelen özlem; kime, niye, neden olduğunu bilemediğim, yada adını koyamadığım. Önceleri hafif derdim bu duyguya, belki de gereksiz bulurdum. Şimdiye kadar bir amaç için çabalıyor, bir şeyler yapmak için yaşamaya çalışıyordum. Dört veya beş ay sürebilecek bir oyun sahnelenmeye başlıyor. Gösterinin adı “O” nasıl oldu, nasıl başladı bilemiyorum. Konu dram, tabi ki değişmeyen. Perde açılıyor… Başrolleri hüzün ve keder paylaşıyorlar. Yani ben, mutluluk ise sadece figüran, olmayan daha doğrusu bulamadığım küçük bir rol. Suflör ise aşk yani “O” çok güzel, sesi var kendisi yok.Tam anlamıyla hayatımı düzene bindirmeye çalışıyordum.Olacak işte eskilerden birileri çıkıyor karşıma yaralarımı açmaya çalışıyor. Tam kapanacak derken. Müdavimim olduğu diğer bir kavram ise hüsran. Ne zaman tam anlamıyla gülmeyi becerebildim ki. Aksine şuan öyle huzur doluyum ki, mutluyum, harbiden kendimi kandırmıyorum bu sefer. İçimde taşıdığım ve ağır diye nitelendirdiğim, bu sonu olmayan şevkin nihayet beni yenileyen duygu olduğunu keşfetmiştim. Gözlerimde onun derinliği, ellerimde sıcaklığı ve bedenimde onun varlığıyla ben sadece onu yaşıyordum. Artık eskisi gibi ağır gelmiyordu bu aşk bana hatta bir parçam olmuştu seni sensiz yaşamak delicesine.Aslına bakarsan, korktum, utandım, kendimden iğrendim bu gece. Kalbimde koparması zor, sürekli içerlere, derinlere ilerleyen korkunç bir yara ama gelişimini izlediğim ve kendi ellerimle kötüleştirdiğim yaram, bu yürek yanışı artık çok acı veriyor. Nasıl oluyor da sevdiğinin dost’un olmasını bekliyorsun… Ve ben bunu yaptım, pişman olmadım. Ama bu gece odamın tüm duvarları Onur sen küçük bir aptalsın diye fısıldadılar. Sanırım “Baba” bile başka bir haz veriyor şarkılarında ve ben ilk defa kapalı kapıların arkasında gizliden ağlıyorum. Susturamadım çığlıklarımı, derken hıçkırıklarım gecenin tüm ahenk ini bozdu. Uyandırdı beni rüyadan. Şimdi yeni bir gün başlıyor bende, kimsenin açmayı başaramadığı gizli dünyamda…
“”Ve ben seni bir dine bağlanır gibi değil kendi özgürlüğümü sever gibi sevmiştim”” 
 

Guzel yazmissin mare_nostrum. 2 seneden fazla gecmis, o zaman hissettigin huzun ve husran gectiler mi, azaldilar mi? Insan merak ediyor.
Gunluk tutmam hic, merak ederim ama, insan yazdiklarini bir sure sonra okudugunda ne hisseder diye. Ne hisseder?

İnceden bir gülümseme ama tarifi zor

Bu seyir defterinin devamini da bekleriz mare_nostrum.

herşey geçer..aşksa hep bir sonrakine zemin hazırlamaktadır aslında..birinin elini o kadar uzun süre tutamazsın ki..sana ve aşkına emek verir bi bakarsın elleri ellerinde..sonra o gider..yine dersin..gelense ellerini devr almıştır o emekten..
herşey geçer..süresi farklıdır..sızısı bazen..